Clostridioides difficile (dawn. Clostridium difficile)

Clostridioides difficile (dawn. Clostridium difficile):

• beztlenowa bakteria Gram-dodatnia wytwarzająca przetrwalniki,
• występuje powszechnie w środowisku i stanowi florę fizjologiczną przewodu pokarmowego niektórych zwierząt,
• występuje również w przewodzie pokarmowym człowieka, głównie noworodków i małych dzieci.

Nagromadzenie się Clostridioides difficile w jelitach doprowadza do zakażenia, ponieważ patogenny szczep odpowiada za produkcję toksyny A oraz toksyny B, a także enzymów hydrolitycznych. Toksyny A i B są odpowiedzialne za niszczenie cytoszkieletu oraz niszczenia połączeń międzykomórkowych, co w efekcie może doprowadzić do zapalenia jelita grubego.

Najważniejszy czynnik ryzyka wystąpienia zapalenia jelit o etiologii Clostridioides difficile to stosowanie antybiotyków, głównie o szerokim spektrum działania; antybiotyki – niszcząc prawidłową florę bakteryjną – umożliwiają namnożenie się niewrażliwych na nie bakterii, m.in. Clostridioides difficile.

Do innych czynników ryzyka należy hospitalizacja — toalety szpitalne, personel medyczny oraz  podeszły wiek pacjenta.

Objawy kliniczne:

• pojawiają się zazwyczaj między 5. a 10. dniem stosowania antybiotyku, ale mogą pojawić się już w pierwszej dobie, a także do 10 tygodni po zakończeniu kuracji. W badaniach klinicznych potwierdzono, że nawet jednorazowa dawka antybiotyku podawanego jako profilaktyka okołooperacyna, przedzabiegowa może prowadzić do rozwoju zakażenia.

Obraz kliniczny zakażenia jelit o etiologii Clostridioides difficile:

• zróżnicowany: od łagodnie przebiegającej biegunki, odwodnienia, zaburzeń elektrolitowych, do ciężkiego rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, ze wstrząsem, z niedrożnością przewodu pokarmowego i okrężnicą olbrzymią,
• w 90% zakażeń najczęstszym objawem jest biegunka z towarzyszącymi kurczowymi bólami brzucha, podwyższoną temperaturą ciała i leukocytozą w badaniach laboratoryjnych.

Cel badania:

• określenie obecności lub braku szczepu toksynotwórczego Clostridioides difficile
• diagnostyka różnicowa przyczyn biegunek

Kiedy wykonać badanie?

• u osób z objawami zakażenia układu pokarmowego, mogącymi sugerować zakażenie Clostridioides difficile: biegunka, odwodnienie, wysoka gorączka, skurczowe bóle brzucha
• u pacjentów długotrwale hospitalizowanych z obniżoną odpornością, bądź poddawanych antybiotykoterapii

Metoda badania:

• posiew

Materiał do wykonania badania:

• kał

Czas oczekiwania na wynik badania:

• do 7 dni roboczych